Zapraszamy do Fabryki Sztuki na koncert Jacka Szymkiewicza.

Lider zespołu Pogodno, tekściarz, twórca muzyki do spektakli teatralnych i filmów.
Znakomity performer i nietuzinkowy artysta Jacek Szymkiewicz vel Budyń zawłaszcza
przestrzenie polskiej sceny muzycznej już od niemal 16 lat.

Lista projektów w jakich uczestniczy Budyń jest długa. W ubiegłym roku wziął udział w
nagraniu albumu z muzycznymi interpretacjami wierszy Tadeusza Gajcego. Od kilku lat
współpracuje z reżyserem teatralnym Michałem Zadarą. Stworzył muzykę m.in. do
spektakli "Wizyta starszej pani", "Nocleg w Apeninach" (Teatr Współczesny w Szczecinie)
i "Utopia będzie zaraz" (Teatr Stary w Krakowie). Kilka miesięcy temu skończył pracę
nad muzyką do pełnometrażowej kinowej wersji filmu animowanego "Jeż Jerzy". Obecnie
pracuje nad muzyką do "Bolka i Lolka w kosmosie".

www.myspace.com/budynsolo


23/09/2010
Fabryka Sztuki Łódź,
ul. Tymienieckiego 3
godz. 21:00 //
bilety: 10 zł - przedsprzedaż, 15 zł - w dniu koncertu,
do kupienia od 1 września

2010-08-31

wydrukuj

Wystawa „Łódzkie odcienie szarości” to zbiór fotografii o mieście pełnym sprzeczności, architektonicznych dziwolągów, brudu, błota, ale z drugiej strony o ludziach spragnionych piękna. Zdjęcia prezentowane w Muzeum Miasta Łodzi stanowią część projektu fotograficznego Tomasza Desperaka zatytułowanego „Łódzkie odcienie szarości”.

Tomasz Desperak jest członkiem Łódzkiego Towarzystwa Fotograficznego, jak również uczestnikiem warsztatów dla fotoreporterów w agencji NAPO Image, laureatem licznych konkursów, m.in.: „Gałkówek w obiektywie”, „Łódzka Fotografia Miesiąca”, „Łódź Władysława Reymonta”, Newsreportażu 2009 r., a także aktywnym członkiem powstającej grupy fotoreporterskiej „Dokument Polski”.
Jego głównym artystycznym zainteresowaniem jest fotografia uliczna i fotoreportaż społeczny. W jego obrazach często pojawia się człowiek w miejskiej ikonosferze – podpatrzony, spontaniczny, prawdziwy. Fotografowanie dla niego to rejestr zjawisk społecznych, wizualna socjologia kultury naszego miasta pełnego kontrastów i sprzeczności, niezwykły dokument problemów przybliżający życie codzienne zwykłych ludzi.

O sobie i swoich zdjęciach autor pisze:
„Świat czarno-biały, w którym od razu wiadomo, co jest dobre, a co złe, jest naturalną tęsknotą człowieka, każdy chce żyć w nieskomplikowanym świecie. Dostrzeganie tych odcieni szarości przychodzi z wiekiem, doświadczeniem życiowym, zauważamy je, pojmujemy, a potem bezwiednie następuje akceptacja.
Łódź jawi się jako metropolia pełna kontrastów, społecznych, architektonicznych, innych… Przyjezdnym i nam łatwo o kategoryczne opinie. I tu zaczyna się ważna funkcja fotografa, funkcja społeczna, niemalże służba. Panuje przesąd, że miejscowy fotograf a priori nie jest właściwym do dokumentacji życia swego miasta. Zarzuca mu się brak dystansu, świeżego spojrzenia, opatrzenie, zobojętnienie. Jednakże, ma on wielką przewagę nad innymi, ma możliwość uchwycenia i pokazania tego co schowane albo niezauważalne, po prostu przebicia się przez powierzchowność. Jedyna trudność polega na podejściu do wykonania tego zadania.

„Łódzkie odcienie szarości” to wybór fotografii wykonanych w latach 2007-2010. Przy doborze tych prac nie kierowała mną utopijna idea pokazania pełnego oblicza Łodzi tj. „wywleczenia” wszystkich jej odcieni. Jest to po prostu pierwsze podsumowanie efektów pełnionej misji, o której mowa wyżej. Metropolia, miasto to nie tylko budynki, infrastruktura, ale przede wszystkim ludzie. To banał, ale niestety zapomina o tym większość uczestników wszelkich konkursu fotograficznych o Łodzi. Ktoś kiedyś świadomie albo przypadkiem zmienił tytuł tej wystawy na „Ludzkie odcienie szarości”. Zatem, niech i tak będzie - łódzkie znaczy ludzkie.

I jeszcze jedna refleksja o moim mieście. Ostatnie dwudziestolecie, to drugi ważny moment w dziejach tych ziem. W XIX wieku stworzono od zera metropolię opartą o przemysł włókienniczy. Po 1989 r., po upadku i likwidacji większości fabryk trwa proces zmiany tożsamości miasta. Paradoksalnie to nie struktura społeczna, narodowościowa, ani nawet zawierucha wojenna, a właśnie ekonomia ma wpływ na oblicze Łodzi. To miasto wciąż czeka na pokolenie, które zmieni jego charakter, nie tylko wizualny, ale przede wszystkim duchowy. Zmieni albo wreszcie stworzy…”

Wystawę można oglądać od 7 lipca do 22 sierpnia (wernisaż 6 lipca) w Muzeum Miasta Łodzi

2010-07-04

wydrukuj

Urząd Miasta Łodzi zaprasza na wakacyjne wycieczki promujące walory turystyczne i architektoniczne ulicy Piotrkowskiej. W każdą niedzielę od 4 lipca do 29 sierpnia w godzinach 15.00 – 16.30 w towarzystwie przewodnika łodzianie będą mogli poznać tajemnice ulicy Piotrkowskiej.

Szczegółowy program wycieczek:

04.07.2010 r. - Fabrykanci na Piotrkowskiej
(podczas wycieczki przewodnik zaprezentuje możliwość nowoczesnego zwiedzania ulicy Piotrkowskiej przy wykorzystaniu segwayów). Wycieczka szlakiem twórców Łodzi przemysłowej, wielkich fabrykantów, którzy przyczynili się do rozwoju miasta. Przemysłowcy posiadali swoje fabryki i pałace najczęściej poza ulicą Piotrkowską, jednak tu kaŜdy z nich chciał mieć własną kamienicę, aby pokazać swoje bogactwo. Historię rodów fabrykanckich i samej Łodzi można poznać spacerując po słynnym
łódzkim deptaku.
Początek wycieczki: ul. Piotrkowska 1. Trasa: ulica Piotrkowska 1 – kamienica K. Scheiblera – stolik Fabrykantów – kamienica I.K. Poznańskiego – ulica Moniuszki – pałac J. Heinzla

11.07.2010 r. - Eklektyzm i secesja, czyli krótka lekcja architektury
Spacer ulicą Piotrkowską to doskonała możliwość poznania architektury końca XIX
i początku XX wieku. To okazja do przyjrzenia się modnym stylom sprzed 100 lat, poznania inspiracji architektów, wyjątkowych niespotykanych w innych miastach elementów i motywów, które zdobią łódzkie kamienice.
Początek wycieczki: Kamienica „Pod Kasztanami” (ul. Piotrkowska 43)
Trasa: Kamienica „Pod Kasztanami” – ulica Moniuszki – Dom pod Gutenbergiem –Esplanada – kamienica Juliusza Kindermanna

18.07.2010 r. - Po Piotrkowskiej z Julianem Tuwimem
Spacer ulicą Piotrkowską był dla Tuwima niemal codziennością - „Nasunął czapkę z miną diablą i szedł Piotrkowską” (J. Tuwim „Kwiaty Polskie”). Wycieczka będzie okazją do poznania miejsc zarówno związanych z życiem poety, jak również tych uwiecznionych w jego twórczości. Podczas spaceru uczestnicy posłuchają fragmentów wierszy i wspomnień Tuwima, w których pojawia się Piotrkowska.
Początek wycieczki: Ławeczka Tuwima (ul. Piotrkowska 104)
Trasa: Ławeczka Tuwima – kamienica, w której mieszkał wujek J. Tuwima, Henryk
Krukowski (ul. Piotrkowska 88) – dawna kawiarnia Roszkowskiego (ul. Piotrkowska 76) – fresk „Galeria zasłużonych dla Łodzi” – ulica Moniuszki – ulica Traugutta

25.07.2010 r. - Filmowa Piotrkowska
Łódź filmowa ma swoje oblicze także na ulicy Piotrkowskiej. Warto poznać siedziby
dawnych i obecnych kin, plenery kultowych polskich filmów, bliżej przyjrzeć się Alei
Gwiazd.
Początek wycieczki: ul. Piotrkowska 120
Trasa: Dawne kino braci Krzemińskich (ul. Piotrkowska 120) – pomnik Leona Schillera – pomnik Misia Uszatka – Aleja Gwiazd – ulica Moniuszki – ulica Traugutta – plac Wolności

01.08.2010 r. - Piotrkowska mniej znana
Spacer po często niedocenianym fragmencie Piotrkowskiej, który nie jest deptakiem, a gdzie znajduje się wiele ciekawych kamienic i obiektów mających swoją pasjonującą historię.
Początek wycieczki: Fotel Stefana Jaracza (ul. Piotrkowska 152)
Trasa: Fotel Stefana Jaracza – pomnik Kamienicy – kino Charlie – pałac Roberta Schweikerta – Katedra p.w. św. Stanisława Kostki – kościół św. Mateusza – Biała Fabryka

08.08.2010 r. - Legendy ulicy Piotrkowskiej
Wyjątkowa, baśniowa wycieczka przeznaczona szczególnie dla rodzin z dziećmi. Podczas spaceru uczestnicy dowiedzą się m.in. kim była panna Piotrkowska oraz jak powstał łódzki herb.
Początek wycieczki: Ławeczka Tuwima (ul. Piotrkowska 104)
Trasa: Ławeczka Tuwima – Dom Buta – pomnik Misia Uszatka – ulica Moniuszki – ulica Traugutta – pasaż Rubinsteina

15.08.2010 r. - Jak cztery kultury zbudowały Łódź
Historia Łodzi wielokulturowej pokazana przez pryzmat ulicy Piotrkowskiej i jej przecznic. Podczas spaceru zostaną pokazane kamienice, których właścicielami byli ludzie różnych narodowości, świątynie oraz miejsca, w których te budynki kiedyś się znajdowały.
Początek wycieczki: kościół p.w. Zesłania Ducha Św. (ul. Piotrkowska 2)
Trasa: kościół p.w. Zesłania Ducha Św. – kamienica Karola Scheiblera – stolik Fabrykantów - ulica Zielona – ulica Narutowicza – cerkiew p.w. św. Aleksandra Newskiego

22.08.2010 r. - Obraz ulicy Piotrkowskiej w literaturze
Mottem spaceru będzie literatura piękna. Podczas wycieczki przewodnik pokaże miejsca, uwiecznione w twórczości J. Tuwima, Wł. S. Reymonta, I. J. Singera i J. Sztaudyngera. Będzie można przekonać się jak pisarze i poeci widzieli Łódź i ulicę Piotrkowską oraz porównać literacki opis z rzeczywistością. Spacer będzie ilustrowany fragmentami wierszy i powieści.
Początek wycieczki: Pałac Juliusza Heinzla (ul. Piotrkowska 104)
Trasa: Pałac Juliusza Heinzla – Dom pod Gutenbergiem – ulica Moniuszki – ulica
Piotrkowska – plac Wolności

29.08.2010 r. - Piotrkowska zaklęta w starej fotografii
(podczas wycieczki przewodnik zaprezentuje możliwość zwiedzania ulicy Piotrkowskiej przy wykorzystaniu audio-przewodnika „Ulica Piotrkowska”)
Podczas wycieczki uczestnicy będą mieli okazję pospacerować Piotrkowską ze starymi
mapami oraz zdjęciami i pocztówkami z przełomu XIX i XX wieku. Będzie to doskonała możliwość, aby porównać jak ulica zmieniła swoje oblicze, jakie niegdyś znajdowały się tu sklepy, kina i kawiarnie...
Początek wycieczki: ul. Piotrkowska 77
Trasa: ulica Piotrkowska 77 – Dom Buta – Esplanada – pałac Juliusza Kindermanna – pałac Gustawa Adolfa Kindermanna – fotel Stefana Jaracza

2010-07-03

wydrukuj

Na ile współczesne praktyki artystyczne – polegające m.in. na przetwarzaniu znaczeń i obrazów – związane są z aktualnymi przemianami kapitalizmu? Jakie ekonomie reprezentują i projektują artyści, czy mają one potencjał zerwania z dominującymi modelami produkcji? Punktem wyjścia dla wystawy „Robotnicy opuszczają miejsca pracy” są współczesne przemiany pracy i produkcji, które badacze określają mianem postfordyzmu i łączą z globalnym rozwojem społeczeństwa informacyjnego, sektora usług i ekonomii opartej na wiedzy.

Taki model gospodarki rozszerza tradycyjne granice produktywności o zróżnicowane spektrum procesów: społecznych, komunikacyjnych, intelektualnych i emocjonalnych. Prowadzi to do zaangażowania podmiotowości pracownika i konsumenta w procesy produkcji i reprodukcji kapitału, które odbywają się na różne sposoby, wymykające się sztywnym kategoriom i hierarchiom. Praca staje się w tym ujęciu biopolityką, a więc zarządzaniem życiem, tworzeniem jego nowych form. Przemianie ulegają pojęcia kapitału i wartości dodatkowej. Zysk można bowiem generować, przetwarzając informacje, obrazy, inicjując społeczne interakcje. Do tego wiele produktów czy usług musi być dziś sprzedane (według badań marketingowych) zanim powstanie, a konsumpcja nie zużywa ich całkowicie, tylko uruchamia nowe symboliczne i emocjonalne czynniki (np. poczucie przynależności do określonej grupy). Tym samym coraz trudniej zlokalizować jest miejsce pracy i handlowej wymiany. Wymóg ciągłej wydajności, samokształcenia, dostosowania do zmieniających się warunków sprawia, że opuszczając stanowisko pracy, często wcale nie przestajemy wytwarzać kapitału. Praca wkracza w obszary, od których kiedyś była oddzielana: czasu wolnego, rozrywki, doznań estetycznych, społecznego zaangażowania, politycznej akcji czy zajęć domowych. Produktywność dziś wykorzystuje zatem tzw. „masowy” lub „ogólny intelekt”, do którego należą wspólne wszystkim choć indywidualnie zróżnicowane zdolności takie jak posługiwanie się językiem, myślenie, widzenie obrazów, odczuwanie. Mimo, że zawłaszczane w procesie produkcji kapitału, nie mogą one jednak– jak twierdzą badacze - podlegać one całkowitej kontroli i mają potencjał wytwarzania autonomicznych obiegów waloryzacji.

Na wystawie sproblematyzowane zostaną trzy główne i przenikające się wątki: transformacja przemysłu, poszerzony i hybrydalny charakter współczesnej produktywności oraz praca i ekonomia artysty. Dzieła dotyczące przemysłu lub jego pozostałości postawią pytania o związane z fabryką procesy produkcji – również włączając w nie niematerialne przepływy znaczeń. Artyści umieszczający pracę w rozległym polu aktywności życiowych i społecznych, skoncentrują się m.in. na jej nieuchwytności, elastyczności i zmiennym statusie, pozwalającym np. balansować pracownikowi na granicy pomiędzy samorealizacją a (samo-)eksploatacją. Wreszcie, na jakie sposoby sztuka negocjuje lub włącza się w procesy ekonomiczne?

Artyści: Joseph Beuys, Rafał Bujnowski, Roman Dziadkiewicz, Miklós Erhardt, Harun Farocki, Aleksandar Battista Ilić (we współpracy z Ivaną Keser i Tomislavem Gotovac) Kristina Inčiūraitė, Piotr Jaros, Ali Kazma, Jean-Luc Moulène, Frédéric Moser & Philippe Schwinger, Peter Piller, Martha Rosler, Mika Rottenberg, Janek Simon, Škart, Mladen Stilinović, Mona Vătămanu & Florin Tudor, Ingo Vetter, Artur Żmijewski, Haegue Yang.

Kuratorka: Joanna Sokołowska


W ramach wystawy powstają dwa nowe projekty:
Janka Simona w Nigerii oraz Dzieje bomby Romana Dziadkiewicza

Przed wernisażem, o godz. 17, będzie miało miejsce spotkanie z artystami, w którym udział wezmą Mona Vătămanu & Florin Tudor, Roman Dziadkiewicz i Piotr Jaros.

Ściśle związany z pracą Romana Dziadki ewicza jest koncert grungowo-punkowej grupy Ślina, w której artysta jest gitarzystą i wokalistą. Koncert odbędzie się na dziedzińcu ms w dniu wernisażu, o godz. 19 i ma być „energetycznym i psychofizycznym przeżywaniem totalnej mieszanki wybuchowej powstałej ze zmieszania ciężkiej pracy, beztroskiej zabawy i radykalnego buntu”.

W ramach wystawy odbędzie się warsztat dla dorosłych odbiorców, dotyczący sposobów reprezentacji pojęcia pracy. Efekty materialne warsztatu pt. Niech się święci 1 maja, zorganizowanego przewrotnie 22 lipca, staną się częścią wystawy. W ten sposób praca stanie się dziełem sztuki.

Robotnicy opuszczają miejsca pracy
6.07.10 – 5.09.10
Muzeum Sztuki, ul. Więckowskiego 36, Łódź

2010-07-02

wydrukuj